Login: Wachtwoord:
Het verbieden van verkering op de een behandelgroep.

Door Lisa Bloem 30 november 2011

Verkering op de groep is en blijft een lastig onderwerp. Je hoort geregeld dat verkering op de groep wordt tegengewerkt en of zelfs wordt bestraft met een overplaatsing van één der jongeren. Natuurlijk is de variëteit  van de doelgroep LVB zoals , leeftijden (kalender en ontwikkeling), gedragsproblemen, psychiatrische stoornissen in de behandelgroepen (residentiële)  doorslaggevend voor dit standpunt, doordat deze kenmerken van de doelgroep tot veel zorgen kunnen leiden. Niet iedere cliënt kan grenzen accepteren, herkennen en/of aangeven.  Toch is het verbieden, wat eerder regel is dan uitzondering in de residentiële setting immoreel. Vooral als er stevige gevolgen aan worden verbonden zoals een overplaatsing naar een andere setting.  De jongeren hebben dan de keuze om de relatie te beëindigen of de consequentie te accepteren.  Als wij overgaan tot zulke maatregelen zie ik een breuk met onze sterk vertegenwoordigde visie dat wij onze cliënten beschouwen als individuele en volwaardige mensen, die in mijn interpretatie van deze visie ook hun vriendschappen en partners mogen kiezen.  

 

 Het in kaart brengen van de negatieve gevolgen is goed en kan preventief worden ingezet, maar om deze algemene zorgen in zetten als standpunt voor een verbod gaat mij te ver.  Ten eerste zijn algemeen gestelde hypothesen  geen werkelijkheid van de toekomst en kunnen leiden tot doemscenario’s. Ook vind ik het een naïef besluit om de gehele verantwoordelijkheid neer te leggen bij het kind, omdat het recht heeft op autonomie. Dit kan leiden tot vreselijke situaties, zoals onderdrukking, gedwongen seksuele handelingen, verstoorde seksuele ontwikkeling en andere vormen van mishandeling. Relaties binnen één groep kunnen ook leiden tot het verstoren van een behandeling  en/of het groepsproces. Tevens is het ongezond om 24x7 in huis te verblijven en kan de relatie te veel vragen van de draagkracht van een kind. Concluderend dat relaties op de groep belastend en zorgelijk zijn is. Toch is het een onderdeel van de ontwikkeling van een adolescent en dus niet abnormaal.

 

Er is geen goed en geen fout, want beide handelingsalternatieven zijn in het voordeel van de adolescent. Het kan een dilemma worden, waarbij je het gevoel hebt tussen twee kwaden te kiezen. Dat is niet nodig, want er zijn ook positieve uitgangspunten. Tevens kun je met een eerlijke en oprechte begeleiding de jongeren helpen/behandelen in relationele rollen, seksualiteit en zelfbeeld. Het gehele proces speelt zich nu af in een omgeving waar jij als hulpverlener invloed op uit kunt oefenen en dus ook een jongere kan versterken voor in de toekomst. Tevens voorkom je hiermee onderlinge relaties die buiten ons zichtveld plaatsvinden, waarin wij geen sturing aan kunnen geven (o.a. nachtelijke romances)

 

Besluit men op basis van de kenmerken van de specifieke relatie om tot overplaatsing te gaan, dan is dat geen dreigen maar kiezen op basis van feiten in plaats van veronderstellingen. 







Log boven in om te reageren. Je kunt hier een login aanmaken



© 2006 - 2017 Sociaal Digitaal. Alle rechten voorbehouden.