OnzeJeugd.NU 2023 1

Jongeren die last hebben van somberheid of angst kun je voor een deel ook op school goed helpen. Dat ziet Sanne de Kreij terug op de middelbare scholen waar ze als jeugdarts werkt: “Dat wij écht luisteren is het allerbelangrijkste.”

Op 23 november 2022 kopte de NOS: “Leerlingen melden zich vaker ziek door stress, artsen willen meer preventie.” Het nieuwsbericht stelt: “De vereniging van jeugdartsen maakt zich zorgen om de toenemende stress bij middelbare scholieren, waardoor jongeren klachten krijgen en zich soms ziek melden. Ook schoolpsychologen die NOS Stories sprak, zien meer jongeren die zich ziek melden door stress op school. Schoolpsycholoog Gezina Topper: ‘Ze kunnen de spanning, de druk of de planning niet aan, vaak in combinatie met andere problemen of zorgen.’”

Een moeder van drie eerder uithuisgeplaatste kinderen, waarover zij geen gezag meer heeft, raakt enkele jaren daarna opnieuw zwanger. De voogd van de kinderen meldt dit aan voor een Jeugdbeschermingstafel. De hulpverlening en moeder (dan 27 weken zwanger) komen bij elkaar om de vervolgstappen te bespreken.

Over het thema vroegdiagnostiek is al veel geschreven en wordt veel gesproken. Eén keer in de zoveel tijd komt er weer nieuws voorbij dat er genen ontdekt zijn die het mogelijk maken om autisme bij baby’s vroegtijdig te herkennen. Of lees je in een willekeurig blad ‘10 manieren waarop je ADHD vroeg kunt herkennen bij jouw kind’. Ook in dit nummer pakken we het thema op. Wel is het belangrijk om bij dit idee van vroegdiagnostiek kritische vragen te stellen.

Als jeugdverpleegkundige of -arts doe je elke dag, bij elk contact je uiterste best om aan te sluiten bij (aanstaande) ouders, kinderen en jongeren. Maar gaan vroegsignalering en het bespreken van risicofactoren samen met behoud van vertrouwen in de jeugdgezondheidszorg (JGZ) en de eigen regie van ouders? Anderzijds werkt de JGZ-professional vrij solistisch. Verschillen in uitvoering, advisering en uitkomsten van vroegsignalering ontstaan snel. Ontstaan verschillen in uitkomsten en kansen voor kinderen of worden deze vergroot door beleid en zorg?

Als ik als schoolpsycholoog één euro kreeg voor iedere keer dat ouders, mentoren of andere betrokkenen aan het begin van een overleg hebben verzucht: “Oh, hadden we Mischa maar laten onderzoeken toen ze nog jong was!” of “Hadden we maar eerder ondersteuning ingeschakeld ...”