Op één of andere manier lijkt er steeds meer aandacht te zijn voor generaties. Ik hoorde onlangs op een school over opa- en omaochtenden, lees-oma’s en allerlei andere vormen van betrokkenheid. Het lijkt te passen in het ideaal van een pedagogische civil society: iedereen is een beetje opvoeder, opa’s en oma’s ook. Maar soms is die aandacht voor generaties ook minder positief.