Het is ‘the million dollar question’, zegt Aminata Cairo met een brede glimlach op haar gezicht: hoe komen we van onze idealen rondom inclusie naar een werkelijke omslag in de praktijk en onze systemen? En welke (morele) dilemma’s komen we dan tegen? Vanuit haar woonplaats in de Amerikaanse staat Illinois geeft ze een aanzet tot een antwoord.
Wij zíjn onderwijs. Onze identiteit, status en relaties hangen in hoge mate af van het type onderwijs dat we genoten hebben. Maar wat heeft het onderwijs ons eigenlijk gebracht? En gaat dit wel de goede kant op?
Het blijft moeilijk om voor te stellen. Kan het streven naar inclusie, of naar meer inclusie, ook leiden tot het tegenovergestelde, namelijk exclusie van leerlingen van een school?
De aandacht voor de weg naar inclusiever onderwijs lijkt stap voor stap toe te nemen. Dat blijft ook hard nodig. Zo publiceerde Stichting Gehandicapt Kind een onderzoek waaruit blijkt dat kinderen met een handicap vijf keer zo veel worden buitengesloten ten opzichte van kinderen zonder handicap. Onbekend maakt onbemind.
Professionals in jeugd en gezin staan vaak voor lastige keuzes. Maak je je zorgen over opvoeding kenbaar (en betrek daarmee Veilig Thuis), registreer je dat dit kind vandaag te laat is, besluit je dat ene kind vanwege zijn bijzondere situatie een voorkeursbehandeling te geven? Hoe neem je een beslissing en wat is het gevolg?
Swv Amsterdam-Diemen is met meer dan 64.000 leerlingen en 240 basisscholen het grootste swv passend onderwijs van Nederland. Sinds een aantal jaar krimpt het swv, maar het speciaal onderwijs blijft groeien.