Dankzij Ed

Omschrijving

‘Jongen (13) gedumpt op een vakantiepark zonder begeleiding!’, tetterde een krantenkop onlangs. Het artikel beschrijft het geval van een jongen met gedragsproblemen die door jeugdbeschermers in zijn uppie in een vakantiehuisje werd gestationeerd. In Groningen. Schande! Zijn mensenrechten geschonden! Crimineel gewoon! Zo, daarmee is meteen de link gelegd met het thema van dit nummer.

Het draait hier om het verhaal van een pre-puberale Groningse knaap die maar niet wilde deugen. Hij zat drie maanden in detentie. Zo vertelt ons het nieuwbericht. Waarom hij daar zat, is niet opgehelderd. Vast iets met privacy. Toen de knul het cachot uit mocht, moest hij ergens heen. Hij ging weer bij zijn moeder wonen, met een enkelband om zijn slungelige benen - de straf was nog niet helemaal uitgezeten. Dat ging al snel goed mis. De dertienjarige moest met spoed weer vertrekken. Omdat de Groningse jeugdbeschermers geen geschikte plek konden vinden, kwam hij terecht in het vakantiepark. Natuurlijk deugt dat voor geen kanten. Toch is de vraag hier wat mij betreft wel gerechtvaardigd: is de reflex om de jeugdbeschermers de roetveegpiet toe te schuiven wel zo terecht?
Weten we wel zeker dat er in het systeem op zo´n korte termijn heus een betere, veiliger plek te vinden was voor dit ontheemde kind? Is de klacht in het krantenartikel wel aan het juiste adres gericht? Jaren geleden was ik gedragswetenschapper bij een kamertrainingscentrum. Het is een verhaal in zwart-wit uit de oude doos. Enkelbanden moesten nog worden uitgevonden. Vakantiehuisjes bestonden nog nauwelijks. Centerparcs heette nog Sporthuis Centrum en was slechts toegankelijk voor de witte bovenklasse. Herinner je dat nog? Zo ja, dan ben je werkelijk stokoud. We moesten het land opbouwen.
We hadden geen tijd voor vakantie. Bid en werk (ora et labora). In alle ernst. Zonder te lachen. Dat was het leven. Rechten van de mens bestonden slechts uit ‘brood en spelen’. Alleen spelen was er niet bij. Te leuk. Dus brood, kurkdroog brood, dat is het enige wat we hadden. Er werd een jongen van zestien bij ons aangemeld.
Ik ben zijn naam vergeten. Ik noem hem nu maar Jorrit. Hij had namelijk een matje in zijn nek. Voor de niet-schaatsliefhebber: Google Jorrit, mat en Olympische Spelen. Dan snap je het. Jorrit zou rechtstreeks vanuit een nabijgelegen justitiële instelling bij ons in het kamertrainingscentrum komen wonen. Hij had er bijna twee jaar verbleven. En helemaal niks geleerd. Zijn strikte dagelijkse ritme werd bepaald door anderen. Dus had Jorrit geen idee hoe je je in het echte leven moest gedragen.